« Ο ευτυχισµένος όταν κακοπάθει νιώθει πικρότερη τη δυστυχία, παρ’ όσο αυτός που από παλιά τη ξέρει ».
Ευριπίδης “Ελένη”….

Τρώω αρνί, έλεγε η γιαγιά μου κάθε φορά που γινόταν κάτι που την ευχαριστούσε. Γενικότερα χρησιμοποιούσε κάποιες εκφράσεις που είχαν τελικά πολύ βαθύτερο νόημα, απλά τις κατάλαβα πολύ αργότερα. Νιώθω λοιπόν ότι οι μισοί Έλληνες τρώνε αρνιά από τη χαρά τους που ένας μεγαλοεκδότης βάρεσε κανόνι, που τον βλέπουν να απολογείται, που δεν περιβάλλεται πια από την αίγλη που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Δεν είμαι εδώ για να πάρω τη θέση κανενός. Δε γράφω για να υποστηρίξω κανέναν. Τους μόνους που υποστηρίζω ή καταδικάζω με πάθος είναι οι πολιτικοί, γιατί αυτοί καθορίζουν τη μοίρα μου. Τα φαινόμενα θεοποίησης ή δαιμονοποίησης δείχνουν και αποδεικνύουν περίτρανα πως δυστυχώς δε διδαχτήκαμε ακόμα πολλά, ως λαός και ως άνθρωποι που υποτίθεται πως έχουμε μία παιδεία. Ούτε στον εχθρό μου δεν εύχομαι να χρεωκοπήσει. Με πονά να βλέπω ανθρώπους άστεγους ή ανθρώπους χωρίς δουλειά. Με πονά που κάτι γνωστές μου πλούσιες υποκρίνονται πως νιώθουν τον πόνο του άλλου αλλά ουσιαστικά, ενώ μπορούν, δε συνδράμουν στην ανακούφιση κάποιων ανθρώπων.

Εύχομαι κανείς από όσους με διαβάζουν να μη νιώσουν ποτέ στο πετσί τους την καταστροφή. Η ευχαρίστηση που προέρχεται μέσα από την καταστροφή του άλλου αποτελεί τουλάχιστον μικροψυχία, κυρίως δε ανθρώπων που δεν είχαν κακοπάθει ιδιαίτερα στη ζωή τους.  Εκεί ο πόνος δε βαστιέται εύκολα. Σε αυτές τις εποχές, που το μαύρο εξαπλώνεται παντού, που οι περισσότεροι από εμάς ζούμε τις μικρές ή μεγάλες μας απώλειες, καμία χαρά δε μπορώ να νιώσω για οποιονδήποτε που αναγκάζεται να αλλάξει δραματικά τον τρόπο ζωής του. Η μεταβολή αυτή είναι σαν ένας μεγάλος θάνατος. Ένας θάνατος που μέσα από το φέρετρο καταλαβαίνεις ποιοι τελικά είναι πραγματικά φίλοι σου και ποιοι όχι. Καταλαβαίνεις σε όλο της το μεγαλείο την ανθρώπινη υπόσταση και προφανώς μένεις άφωνος για τις μεταμορφώσεις που μπορεί να λάβει ένα πρόσωπο, ανάλογα με τις συνθήκες. Στις μεγάλες καταστροφές, εκεί μετράς τα κουκιά. Εκεί όμως μετράς και τον εαυτό σου. Εκεί δείχνεις πόσο πραγματικά μάγκας είσαι. Εκεί είναι που μέσα στον κατακλυσμό ενεργοποιούνται όλες οι δυνάμεις της επιβίωσης. Εκεί είναι που και εσύ βγάζεις το τεφτέρι και γράφεις , γράφεις όλους όσους ασχημονούν πάνω στο πτώμα σου. Και όταν αναστηθείς, γιατί αν είσαι ικανός άνθρωπος έστω και μετά από κάποια χρόνια θα αναστηθείς, θα ξέρεις ποιους θα πάρεις μαζί σου στο καινούργιο ταξίδι. Τα ζωώδη ένστικτα που γέννησε η οικονομική κρίση αλλά ουσιαστικά εξέθρεψε η κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού έχουν σχηματίσει μία κονωνία που η ανθρωποφαγία θεωρείται το εκλεκτό μενού και δε συνοδεύεται καν από σόδα. Θέλεις να νιώσεις στο στομάχι σου το πόδι, το χέρι, το μυαλό του άλλου που καταβροχθίζεις, να το νιώσεις μέχρι το μεδούλι. Τα πτώματα που θα μετρήσουμε ακόμα και που η οσμή τους θα φτάνουν στα ρουθούνια μας είναι ακόμα πολλά. Το πτώμα μίας πολιτείας που καίγεται, που καταστρέφεται από δήθεν επαναστάτες, που θάβεται κάτω από τόνους λάσπης, μία πολιτεία καννιβαλισμού.Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόσους πολλούς και τόσο αγριεμένους πολίτες. Με όλους και με όλα όμως. Κοινωνία συναισθηματικής και ηθικής παρακμής.Έτοιμους να πάρουν το όπλο να πυροβολήσουν αυτόν που τους προσπέρασε στο φανάρι, τη γυναίκα τους , το διπλανό τους, οποιοδήποτε αρκεί να νιώσουν την ικανοποίηση του θανάτου.Άνθρωποι αγριεμένοι έτοιμοι να σου επιτεθούν λεκτικά ή σωματικά με την οποιαδήποτε αφορμή. Άνθρωποι στα όπλα. Και για αυτούς που μιλούν εκ του ασφαλούς, που νιώθουν πως ο πόνος δεν τους αγγίζει, που νιώθουν ευχαρίστηση για την εξόντωση του άλλου, θα πω τούτο: μου θυμίζουν μία γνωστή μου που δεν έλεγε καλό λόγο για κανέναν και  όλη αυτή η χολή, γύριζε πίσω της. Η κακία είναι η μεγαλύτερη αρρώστεια και γεννάται από τα συμπλέγματα που κρύβουμε μέσα μας. Και η κακία επιστρέφει σαν τσουνάμι πάνω μας και μας διαλύει. Η ζωή κάνει κύκλους , η εποχή μας το απέδειξε περίτρανα. Η ταπεινότητα ίσως μας βοηθήσει να βλέπουμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Μόλις γκρεμιστούν όλα , γιατί είναι πια σίγουρο ότι θα γκρεμιστούν, καιρός είναι να πάρουμε όχι τα όπλα αλλά τα εργαλεία για να ξεκινήσουμε πάλι το χτίσιμο: όχι στα αποκαϊδια…αλλά σε καινούργιο έδαφος.

pics here

Διαβάστε περισσότερα

εδώ

LOOK HERE

Ότι ζούμε σε μία εποχή που οι αλλαγές είναι κατακλυσμιαίες, όλοι το γνωρίζουμε. Ότι αξίες , άνθρωποι, δουλειές, αυθεντίες ανατρέπονται εξίσου, αυτό αποτελεί μέγιστη πραγματικότητα. Από εκεί και ύστερα, διαβάζω, ακούω, βλέπω πως υπάρχει μία τάση, αυτό που θεωρούσαμε άρρωστο, κακό και τώρα ανατρέπεται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, να σχολιάζεται ποικιλοτρόπως, ίσως και με κάποια δόση κακίας. Κάποιοι άνθρωποι ίσως και να το αξίζουν, όχι μόνο γιατί είναι πλούσιοι, υπερφίαλοι, παρίσταναν τις αυθεντίες  και έχουν αφήσει απλήρωτο πολύ κόσμο αλλά γιατί δείχνουν ακαμψία στην προσαρμογή  τους στα νέα δεδομένα. Από εκεί και ύστερα όμως, έχει ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι στο οποίο βγάζουμε το μένος μας με πάθος, ευχαριστιόμαστε για την πτώση, πέφτουμε ήσυχοι στο κρεβάτι μας, πως δεν πτωχεύσαμε μόνο εμείς αλλά και οι άλλοι, αυτοί που στην προηγούμενη εποχή κυριαρχούσαν στα μέσα, στο σύστημα , στην εξουσία. Από το ένα κακό ως λαός τραβάμε με πατημένο το γκάζι στο άλλο. Στον αντίποδα υπάρχουν Έλληνες που οι ιδέες τους πραγματικά είναι καινοτόμες και κάνουν βήματα προόδου.Αυτούς δεν τους κοιτά κανείς. Υπάρχουν τρόποι να απαλλαγεί κανείς από τη μιζέρια, όχι πίνοντας ένα ποτήρι κρασί στην υγειά αυτού που κατέρρευσε αλλά στην υγεία αυτών που κοιτούν τη δουλειά τους και την προσωπική τους αυτοβελτίωση. Όπως πριν την κρίση, έβλεπαν παθιασμένα και προσπαθούσαν  με κάθε τρόπο να ξεπεράσουν  τον άλλον και να ψοφήσει ο γαϊδαρος του γείτονα, έτσι και τώρα κοιτούν ποιος τρέχει καλύτερα στην ελεύθερη πτώση του. Καιρός να ασχοληθούμε με τα του οίκου μας και του μυαλού μας, με τα της δουλειάς μας και της οικογένείας μας, μην ανησυχείτε τον κρότο της πτώσης τον ακούσαμε πριν 2 χρόνια έτσι και αλλιώς από την έκπτωση της χώρας. Σε τέτοιες εποχές επλίζω νέα ρεύματα να γεννηθούν, όπως είχε γίνει μετά τον πόλεμο, μετά τον εμφύλιο και μετά τη δικτατορία, προσωπικότητες που θα κοιτούν με πάθος όχι τι κάνουν οι άλλοι αλλά το τί έχουν κάνει οι ίδιοι. Και συνήθως, αυτές οι προσωπικότητες είναι ανικανοποίητες, όχι με τον κορεσμό του χρήματος αλλά είναι ανικανοποίητες από το έργο τους.

Γιατί κοιτούν πάντα ψηλά…και όχι ποιος βρίσκεται στον πάτο του βαρελιού.

pic here

Επειδή δεν έχω τον χρόνο να γράφω και στα δυο Blog,

τις σκέψεις μου μπορούμε να τις μοιραζόμαστε και στο άλλο,

που για πολλούς φίλους, που δεν ασχολούνται με τη μόδα, μπορεί να μην είναι ό,τι καλύτερο,

η σκέψη όμως και ο λόγος δε σημαίνει ότι αναιρούνται επειδή το blog είναι ένα blog μόδας…

Σας περιμένω λοιπόν

εδώ

χωρίς αυτό να σημαίνει πως όταν υπάρχει ελεύθερος χρονος δε θα μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και στο darling!

Filed under: Heart ]]> http://glaykidarling.com/2012/01/24/l-o-v-e/feed/ 0 glaykidarling 9[3] http://glaykidarling.com/2011/12/30/%ce%b5%ce%ba%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%cf%85%cf%87%cf%89%ce%bd/ http://glaykidarling.com/2011/12/30/%ce%b5%ce%ba%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%cf%85%cf%87%cf%89%ce%bd/#comments Fri, 30 Dec 2011 14:18:32 +0000 glafki http://glaykidarling.com/?p=2295 ]]> …

Μία δόση 

χαράς

…

πως όχι…

Είχα τη χαρά (και την τύχη), στις αρχές ακόμα του Απριλίου, να συναντήσω στο σπίτι του και να μιλήσω για δύο σχεδόν ώρες με τον π. Φιλόθεο Φάρο, έναν πολύ γνωστό ιερωμένο και πολυδιαβασμένο συγγραφέα,  έναν πολύ αγαπητό σκεπτόμενο σύγχρονο Έλληνα που καθημερινά επιβεβαιώνει το γνωστό ρητό του Ρήγα Φεραίου ότι « όποιος συλλογάται ελεύθερα, συλλογάται καλά». Τον είχα γνωρίσει από τις αρχές του 1990, όταν, έχοντας πια περάσει το μέγα φράχτη των 35 μου χρόνων, έψαχνα και ψαχνόμουν, σχεδόν απελπισμένα, να βρω από κάπου να πιαστώ – σε μια κοινωνία που άλλαζε ραγδαία προς το χειρότερο και που θαυμάζοντας οτιδήποτε «έλαμπε» (έστω και αν ήταν «τριάκοντα αργύρια» αυτά που λάμπανε, προϊόντα δηλαδή διαφθοράς και σήψης, ικανά μόνο για επενδύσεις ανάλογες της αγοράς του «αγρού του Κεραμέως»), είχε εξορίσει την αγάπη – και ως λέξη ακόμη – και δεν της έδινε άλλο από ξύδι και χολή. Η νεανική παρέα των ανθρώπων που μάζευε γύρω του ο π. Φιλόθεος, πέρα από τα «άλλου είδους παιδιά» με την καθαρή καρδιά και την ανάγκη της προσφοράς στον διπλανό τους, ήτανε άνθρωποι χαμένοι και τρομαγμένοι σαν και μένα, μπλεγμένοι κι αυτοί γερά στο «Δίχτυ» αυτό το τόσο ύπουλο – «που άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά και άλλοι το λεν την πρώτης άνοιξης αγάπη». Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς (όπως είχαμε πιαστεί όλοι εμείς που προστρέξαμε τότε στον π. Φιλόθεο), κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει. «Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής – και αν είσαι τυχερός, ξεκίνα πάλι», λέει ο Νίκος Γκάτσος σ’ αυτό το μελοποιημένο από τον Σταύρο Ξαρχάκο συγκλονιστικό του στιχούργημα – που εδώ μπορείτε να το ακούσετε (σε δεύτερη εκτέλεση) από την Ελένη Βιτάλη.

Βδομάδες τώρα προσπαθώ να γράψω για τον π. Φιλόθεο Φάρο και την συνάντησή μας και κάθε φορά που κάθομαι μπροστά στο πληκτρολόγιο δεν βρίσκω λόγια. Τότε που τον πρωτογνώρισα πηγαινοερχόμουνα συνέχεια στο Αγιον Όρος (ώσπου να αποκτήσω μια σταθερή πια σχέση με την Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας, όπου και «ανήκω» πια, αφού εκεί βρήκα το λιμάνι μου και τον πνευματικό μου – με τον οποίον συμπληρώσαμε στις αρχές του 2010 μιαν 20ετία  απόλυτα ανοιχτής ψυχικής και πνευματικής επικοινωνίας και αληθινής, διαυγέστατης, αμφίπλευρης, και φωτεινής αγάπης). Έτσι δεν έριξα άγκυρα  σαν «μόνιμος» στο πνευματικό καταφύγιο του π. Φιλόθεου Φάρου, διατήρησα όμως μιαν ανάμνηση πολύ ζεστή από εκείνες τις μέρες – που όταν τις θυμάμαι ακόμα με περιβάλλει η αύρα της καλοσύνης και της αγάπης αυτής που ακόμα με περίμενε, σαν να μην πέρασε μια μέρα,  στην πρόσφατη συνάντηση μας στο σπίτι του τις προάλλες.
Μιλήσαμε αρκετά και κρατούσα και σημειώσεις (για κάποιο λόγο δεν ήθελα να «ηχογραφώ» αυτά που μου έλεγε αλλά, αν τα κατάφερνα, να τα καταγράψω αλλοιώς, στην μνήμη, την καρδιά και την ψυχή μου). Όμως ο π. Φιλόθεος Φάρος δεν μιλάει με «αποφθέγματα» ούτε «διδάσκει» κουνώντας το δάχτυλο. Όπως και για τον ίδιο τον Χριστό, έτσι για τον άξιο αυτόν υπηρέτη του, η ουσία είναι η Αγάπη. Όπως γράφει και στον Πρόλογο του τελευταίου βιβλίου του «Η διαχείριση της Αγάπης» (Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, 5η έκδοση) «Για το χριστιανικό Ευαγγέλιο το μυστήριο του Θεού δεν προσεγγίζεται με την λογική και δεν κατανοείται. Βιώνεται. « Πάς ο αγαπών εκ του θεού γεγέννηται και γινώσκει τον θεόν, ο μη αγαπών ουκ έγνω τον θεόν, ότι ο Θεός αγάπη εστίν» (Α’ Ιωάν. 4, 7-8).

Τα βιβλία του π. Φιλόθεου που είναι πολλά ( με πρώτο το «Διάλογος» του 1979 από τις εκδόσεις Ακρίτας και τελευταίο – πριν την «Διαχείριση της αγάπης» – το εξαιρετικό και απολαυστικό «Ταξίδι Αυτονακάλυψης» του 2009 από τις εκδόσεις «Αρμός», το οποίο και  έχει πια ξεπεράσει την 8η έκδοσή του που έχω εγώ), απευθύνονται στον λογικό αλλά «ανοιχτό» σύγχρονο  άνθρωπο και πλησιάζουν τα απλά καθημερινά προβλήματα όπως και τα «μεγάλα θεολογικά»,  με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι προσβάσιμα στον κάθε καλοπροαίρετο παγκοσμιοποιημένο συνάνθρωπο  – χωρίς καμία «κατηχητική» διάθεση (με την έννοια της προσπάθειας «στρατολόγησης πιστών»). Αρκεί να σημειώσω πως ο π. Φιλόθεος Φάρος είναι υπέρ του διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας και δεν θέλει ο κλήρος και οι ιερωμένοι μας να είναι «δημόσιοι υπάλληλοι». Γι’ αυτό και οι «τυπικώς θρησκευόμενοι» μουτζαχεντίν μας που κυκλοφορούν με τον σταυρό στο ένα χέρι και τον λογαριασμό του Ταμιευτηρίου τους στο άλλο, αυτοί που μας κουνάνε το δάχτυλο και μας απειλούν με τη  «Κόλαση» και τις φλόγες της, δεν θα σας πουν «τα καλύτερα λόγια» για τον π. Φιλόθεο Φάρο. Όποιος από σας διαβάσει αυτό το κείμενο και θελήσει να μάθει για τον δημιουργικό αυτό συνάνθρωπο που γεννήθηκε το 1930, σπούδασε πολιτικές επιστήμες, νομικά και θεολογία και έγινε κληρικός το 1962, δεν έχει παρά να πληκτρολογήσει  «π. Φιλόθεος Φάρος» στο ψαχτήρι του Google και θα βρει (επί λέξει)  «Περίπου 24.700 αποτελέσματα»  σε 0,20 δευτερόλεπτα.

Εγώ δεν χρησιμοποίησα τις σημειώσεις μου τελικά: Περιέχουν (όλες) την λέξη αγάπη – προφανώς γιατί γι’ αυτήν ήρθε στον πλανήτη ο Χριστός, γι’ αυτήν και για τίποτε άλλο. Θα αντιγράψω όμως λίγες ακόμα λέξεις από τον Πρόλογο της πραγματικά πολύτιμης κατάθεσης του εξαιρετικού αυτού συνάνθρωπου που έχει το τίτλο «Η Διαχείριση της Αγάπης».

«Η αγάπη βέβαια», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος, «δεν είναι συναισθηματισμός, ούτε μόνο συναίσθημα. Ο πυρήνας της αγάπης είναι υπερβατικός.  Η αγάπη είναι ο Θεός. Γι’ αυτό είναι πέρα και πάνω από τις ανθρώπινες δυνατότητες και γι’ αυτό, όταν συντελείται η θεοκτονία, η αγάπη γίνεται ανέφικτη».

Του Άρη Δαβαράκη

Αλλάζει ο Μανωλιός και φορά τα ρούχα του αλλιώς. Όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το περίφημο ΠΑΣΟΚ PLUS  δε γέλασα πια, μου έχει κοπεί, απεναντίας νιώθω διαρκώς και όλο ένα αυξανόμενο σφίξιμο στην καρδιά, θύμωσα, για πολλοστή φορά τα τελευταία δύο χρόνια και να θυμώνεις έναν άνθρωπο που κατά κοινή ομολογία έχει υπομονή γαϊδάρου και δε θυμώνει καθόλου, μα καθόλου εύκολα, ναι , πρέπει να τα έχεις κάνει σαλάτα. Φαντάσου δε να θυμώνεις έναν ολόκληρο λαό, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του, θέλει περίσσια τεχνική, μα πάνω απ’ όλα απαιτεί plus αναισθησία, plus  αλαζονεία, plus άγνοια του τι έχεις προκαλέσει, γιατί είμαι πεπεισμένη πια, βάζω το χέρι μου στη φωτιά,ότι δεν έχουν ιδέα σε τι δεινή οικονομική θέση έχουν φέρει όλοι αυτοί οι μορφωμένοι , με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακα, τον Έλληνα Πολίτη. Τελικά, η πολιτική πρέπει να είναι ένα μείγμα τεχνοκρατισμού και γνήσιας πολιτικής. Το ένα μόνο του ή το άλλο είναι καταστροφικό. Χτες η Νανά Μούσχουρη  έκανε μία δήλωση στην οποία πολλοί αντέδρασαν και απορώ γιατί, τη στιγμή που τα ίδια λέγαμε και εμείς. Δεν κατάλαβα δηλαδή, ποιος κατάντησε τον Έλληνα που είχε φιλότιμο, που ήταν οικογενειάρχης και δουλευταράς , υπηρέτη του δημοσίου; Ποιός τον έκανε να στραφεί στον ατομικισμό και να απαξιώσει τον ανθρωπισμό και τον εθελοντισμό; όλοι πια γνωρίζουμε πολύ καλά. Με τη μόνη διαφορά πως όλα αυτά έπρεπε να τα πει πριν δυο χρόνια, όχι τώρα. Νομίζω πως την πατήσαμε, μαζί σας και εγώ σε τούτο το σημείο: Τα μέσα τεχνηέντως κατηγορούσαν τη μία ή την άλλη επαγγελματική ομάδα με αποτέλεσμα, όταν πια περνούσαν τα μέτρα και δεν άγγιζαν εμάς, να θεωρούμε πως το πρόβλημα θα λυθεί. Δυστυχώς όμως δεν έιναι έτσι. Η ανασφάλεια φορά ξυλοπάπουτσα, παραφράζοντας το γνωστό στίχο του Ρίτσου, χτυπώντας την πόρτα του καθενός μας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό δε χρειαζόμαστε αλλαγές λέξεων, δε χρειαζόμαστε τα ίδια πρόσωπα με άλλα κουστούμια, χρεαζόμαστε λύσεις και επιτέλους ανάληψη ευθυνών. Ο πολίτης, μη νομίζετε, έχει κάνει την αυτοκριτική του και τα έχει βάλει πια πολλές φορές με τις λάθος κινήσεις του παρελθόντος, για τα διακοποδάνεια που είχε πάρει και την υλιστική θεώρηση της ζωής του. Οι πολιτικοί όμως δεν έχουν την  τσίπα να ζητήσουν ούτε ένα συγνώμη και επανασχεδιάζουν με επιτελεία και επικοινωνιολόγους την καινούργια τους plus εικόνα, δείχνοντας για άλλη μία φορά πόσο νυχτωμένοι είναι. 

Φοβάμαι πια πολύ. Φοβάμαι γιατί βλέπω σαφέστατα δείγματα απουσίας του μέσου. Η μεσότης, η Αριστοτελική αρετή, εξαφανίζεται από την κοινωνία. Η μεσαία τάξη αποτελούσε το αντίβαρο ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς. όταν εκμηδενίζεις τη μεσαία τάξη δημιουργείς ένα χάσμα με τεράστιες κοινωνικές εκφάνσεις. Νιώθω σαν τον σκύλο, που του πέταξε το αφεντικό του ένα κόκαλο και μετά το παρατάει μόνο του σε ένα μπαλκόνι. Κυρίες και Κύριοι της μεσαίας τάξης, για να μιλήσω με ορισμούς μόδας, μιάς και θεωρούμαι και ελαφρόμυαλη, όσο Λουί Βιτόν αγοράσατε, αγοράσετε. Plus δεν έχει.Και ασφαλώς δεν αποτελεί αξία η τάδε ή η τάδε τσάντα. Εξάλλου για πολλά χρόνια πολλοί και πολλές πίστευαν πως η ξανθιά μπούκλα και το δωδεκάποντο τακούνι σε κάνει άνθρωπο. Όμως, είναι αποτρόπαιο να μου στερείς ως μεσαία τάξη τη δυνατότητα να την αγοράσω, αν θέλω. Θυμήθηκα πως, πριν λίγα χρόνια δημιουργήθηκε ένα χώρος ψυχαγωγίας κλειστός, στον οποίο μπορούσες να μπεις μόνο αν ήσουν μέλος και με ενόχλησε. Βάλε είσοδο πεντακόσια ευρώ αλλά δεν μπορείς να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κάστες σε ανθρώπους Plus και μη. ‘Ολο αυτό θα διογκωθεί, ήδη έχω μάθει πως κάποια καταστήματα θα λειτουργούν πλέον έτσι. Θα μπαίνεις με ειδική κάρτα και θα ανήκεις στην κάστα plus. Θα υπάρχουν καταστήματα δυο ταχυτήτων βαθαίνοντας τις ανισότητες και εκτοξεύοντας την οργή. Γιατί, τα πάντα πια λαμβάνουν χώρα χωρίς κριτήρια: με ποια κριτήρια απολύεις, με ποια κριτήρια με πετάς έξω από το μαγαζί σου, με ποια κριτήρια με εντάσσεις στην μία ή στην άλλη κατηγορία. Υποτίθεται πως η κρίση θα αποτελούσε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα ξεκαθάρισμα. Ξεκαθαρισμα όμως με βάση τις γνώσεις, τη συμπεριφορά, την προσπάθεια και όχι το χρήμα για άλλη μία φορά.

Το έχω ξαναπεί. Πάτο δεν έχουμε πιάσει. Θα πιάσουμε, όταν θα πηγαίνουμε πια στο μανάβη και αντί για ένα ολόκληρο καρπούζι θα αγοράζουμε μία φέτα για να τη μοιραστούμε με τον σύντροφό μας.

Δεν έχουμε πιάσει, θα πιάσουμε, όταν πια θα μας έχουν εξουδετερώσει όλους , εκτός από τους φίλους τους και τα συμφέροντά τους.

Ήδη η οσμή του πτώματος της πολιτείας, αρχίζει να μας σπάει τη μύτη.

Μόλις μαζευτούν και τα κοράκια, το μόνο plus , που θα έχει μείνει θα είναι

η απόγνωση…

pics here

Βρίσκεται κάπου

εδώ

2