Στα όπλα φίλοι μου, στα όπλα…

« Ο ευτυχισµένος όταν κακοπάθει νιώθει πικρότερη τη δυστυχία, παρ’ όσο αυτός που από παλιά τη ξέρει ».
Ευριπίδης “Ελένη”….

Τρώω αρνί, έλεγε η γιαγιά μου κάθε φορά που γινόταν κάτι που την ευχαριστούσε. Γενικότερα χρησιμοποιούσε κάποιες εκφράσεις που είχαν τελικά πολύ βαθύτερο νόημα, απλά τις κατάλαβα πολύ αργότερα. Νιώθω λοιπόν ότι οι μισοί Έλληνες τρώνε αρνιά από τη χαρά τους που ένας μεγαλοεκδότης βάρεσε κανόνι, που τον βλέπουν να απολογείται, που δεν περιβάλλεται πια από την αίγλη που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Δεν είμαι εδώ για να πάρω τη θέση κανενός. Δε γράφω για να υποστηρίξω κανέναν. Τους μόνους που υποστηρίζω ή καταδικάζω με πάθος είναι οι πολιτικοί, γιατί αυτοί καθορίζουν τη μοίρα μου. Τα φαινόμενα θεοποίησης ή δαιμονοποίησης δείχνουν και αποδεικνύουν περίτρανα πως δυστυχώς δε διδαχτήκαμε ακόμα πολλά, ως λαός και ως άνθρωποι που υποτίθεται πως έχουμε μία παιδεία. Ούτε στον εχθρό μου δεν εύχομαι να χρεωκοπήσει. Με πονά να βλέπω ανθρώπους άστεγους ή ανθρώπους χωρίς δουλειά. Με πονά που κάτι γνωστές μου πλούσιες υποκρίνονται πως νιώθουν τον πόνο του άλλου αλλά ουσιαστικά, ενώ μπορούν, δε συνδράμουν στην ανακούφιση κάποιων ανθρώπων.

Εύχομαι κανείς από όσους με διαβάζουν να μη νιώσουν ποτέ στο πετσί τους την καταστροφή. Η ευχαρίστηση που προέρχεται μέσα από την καταστροφή του άλλου αποτελεί τουλάχιστον μικροψυχία, κυρίως δε ανθρώπων που δεν είχαν κακοπάθει ιδιαίτερα στη ζωή τους.  Εκεί ο πόνος δε βαστιέται εύκολα. Σε αυτές τις εποχές, που το μαύρο εξαπλώνεται παντού, που οι περισσότεροι από εμάς ζούμε τις μικρές ή μεγάλες μας απώλειες, καμία χαρά δε μπορώ να νιώσω για οποιονδήποτε που αναγκάζεται να αλλάξει δραματικά τον τρόπο ζωής του. Η μεταβολή αυτή είναι σαν ένας μεγάλος θάνατος. Ένας θάνατος που μέσα από το φέρετρο καταλαβαίνεις ποιοι τελικά είναι πραγματικά φίλοι σου και ποιοι όχι. Καταλαβαίνεις σε όλο της το μεγαλείο την ανθρώπινη υπόσταση και προφανώς μένεις άφωνος για τις μεταμορφώσεις που μπορεί να λάβει ένα πρόσωπο, ανάλογα με τις συνθήκες. Στις μεγάλες καταστροφές, εκεί μετράς τα κουκιά. Εκεί όμως μετράς και τον εαυτό σου. Εκεί δείχνεις πόσο πραγματικά μάγκας είσαι. Εκεί είναι που μέσα στον κατακλυσμό ενεργοποιούνται όλες οι δυνάμεις της επιβίωσης. Εκεί είναι που και εσύ βγάζεις το τεφτέρι και γράφεις , γράφεις όλους όσους ασχημονούν πάνω στο πτώμα σου. Και όταν αναστηθείς, γιατί αν είσαι ικανός άνθρωπος έστω και μετά από κάποια χρόνια θα αναστηθείς, θα ξέρεις ποιους θα πάρεις μαζί σου στο καινούργιο ταξίδι. Τα ζωώδη ένστικτα που γέννησε η οικονομική κρίση αλλά ουσιαστικά εξέθρεψε η κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού έχουν σχηματίσει μία κονωνία που η ανθρωποφαγία θεωρείται το εκλεκτό μενού και δε συνοδεύεται καν από σόδα. Θέλεις να νιώσεις στο στομάχι σου το πόδι, το χέρι, το μυαλό του άλλου που καταβροχθίζεις, να το νιώσεις μέχρι το μεδούλι. Τα πτώματα που θα μετρήσουμε ακόμα και που η οσμή τους θα φτάνουν στα ρουθούνια μας είναι ακόμα πολλά. Το πτώμα μίας πολιτείας που καίγεται, που καταστρέφεται από δήθεν επαναστάτες, που θάβεται κάτω από τόνους λάσπης, μία πολιτεία καννιβαλισμού.Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόσους πολλούς και τόσο αγριεμένους πολίτες. Με όλους και με όλα όμως. Κοινωνία συναισθηματικής και ηθικής παρακμής.Έτοιμους να πάρουν το όπλο να πυροβολήσουν αυτόν που τους προσπέρασε στο φανάρι, τη γυναίκα τους , το διπλανό τους, οποιοδήποτε αρκεί να νιώσουν την ικανοποίηση του θανάτου.Άνθρωποι αγριεμένοι έτοιμοι να σου επιτεθούν λεκτικά ή σωματικά με την οποιαδήποτε αφορμή. Άνθρωποι στα όπλα. Και για αυτούς που μιλούν εκ του ασφαλούς, που νιώθουν πως ο πόνος δεν τους αγγίζει, που νιώθουν ευχαρίστηση για την εξόντωση του άλλου, θα πω τούτο: μου θυμίζουν μία γνωστή μου που δεν έλεγε καλό λόγο για κανέναν και  όλη αυτή η χολή, γύριζε πίσω της. Η κακία είναι η μεγαλύτερη αρρώστεια και γεννάται από τα συμπλέγματα που κρύβουμε μέσα μας. Και η κακία επιστρέφει σαν τσουνάμι πάνω μας και μας διαλύει. Η ζωή κάνει κύκλους , η εποχή μας το απέδειξε περίτρανα. Η ταπεινότητα ίσως μας βοηθήσει να βλέπουμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Μόλις γκρεμιστούν όλα , γιατί είναι πια σίγουρο ότι θα γκρεμιστούν, καιρός είναι να πάρουμε όχι τα όπλα αλλά τα εργαλεία για να ξεκινήσουμε πάλι το χτίσιμο: όχι στα αποκαϊδια…αλλά σε καινούργιο έδαφος.

pics here