Το τέλμα του τέλματος…

Ότι ζούμε σε μία εποχή που οι αλλαγές είναι κατακλυσμιαίες, όλοι το γνωρίζουμε. Ότι αξίες , άνθρωποι, δουλειές, αυθεντίες ανατρέπονται εξίσου, αυτό αποτελεί μέγιστη πραγματικότητα. Από εκεί και ύστερα, διαβάζω, ακούω, βλέπω πως υπάρχει μία τάση, αυτό που θεωρούσαμε άρρωστο, κακό και τώρα ανατρέπεται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, να σχολιάζεται ποικιλοτρόπως, ίσως και με κάποια δόση κακίας. Κάποιοι άνθρωποι ίσως και να το αξίζουν, όχι μόνο γιατί είναι πλούσιοι, υπερφίαλοι, παρίσταναν τις αυθεντίες  και έχουν αφήσει απλήρωτο πολύ κόσμο αλλά γιατί δείχνουν ακαμψία στην προσαρμογή  τους στα νέα δεδομένα. Από εκεί και ύστερα όμως, έχει ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι στο οποίο βγάζουμε το μένος μας με πάθος, ευχαριστιόμαστε για την πτώση, πέφτουμε ήσυχοι στο κρεβάτι μας, πως δεν πτωχεύσαμε μόνο εμείς αλλά και οι άλλοι, αυτοί που στην προηγούμενη εποχή κυριαρχούσαν στα μέσα, στο σύστημα , στην εξουσία. Από το ένα κακό ως λαός τραβάμε με πατημένο το γκάζι στο άλλο. Στον αντίποδα υπάρχουν Έλληνες που οι ιδέες τους πραγματικά είναι καινοτόμες και κάνουν βήματα προόδου.Αυτούς δεν τους κοιτά κανείς. Υπάρχουν τρόποι να απαλλαγεί κανείς από τη μιζέρια, όχι πίνοντας ένα ποτήρι κρασί στην υγειά αυτού που κατέρρευσε αλλά στην υγεία αυτών που κοιτούν τη δουλειά τους και την προσωπική τους αυτοβελτίωση. Όπως πριν την κρίση, έβλεπαν παθιασμένα και προσπαθούσαν  με κάθε τρόπο να ξεπεράσουν  τον άλλον και να ψοφήσει ο γαϊδαρος του γείτονα, έτσι και τώρα κοιτούν ποιος τρέχει καλύτερα στην ελεύθερη πτώση του. Καιρός να ασχοληθούμε με τα του οίκου μας και του μυαλού μας, με τα της δουλειάς μας και της οικογένείας μας, μην ανησυχείτε τον κρότο της πτώσης τον ακούσαμε πριν 2 χρόνια έτσι και αλλιώς από την έκπτωση της χώρας. Σε τέτοιες εποχές επλίζω νέα ρεύματα να γεννηθούν, όπως είχε γίνει μετά τον πόλεμο, μετά τον εμφύλιο και μετά τη δικτατορία, προσωπικότητες που θα κοιτούν με πάθος όχι τι κάνουν οι άλλοι αλλά το τί έχουν κάνει οι ίδιοι. Και συνήθως, αυτές οι προσωπικότητες είναι ανικανοποίητες, όχι με τον κορεσμό του χρήματος αλλά είναι ανικανοποίητες από το έργο τους.

Γιατί κοιτούν πάντα ψηλά…και όχι ποιος βρίσκεται στον πάτο του βαρελιού.

pic here